ประสบการณ์นั่งรถไฟฟ้าลาว-จีน ลุ้นกว่าที่คิด

รถไฟฟ้าลาว – จีน เปิดให้บริการตั้งแต่เดือน ธ.ค. 2564 ด้วยความเร็วในการเดินทางแบบไฮสปีด รถไฟหัวกระสุนขึ้นชาร์ทติดเทรนยอดฮิตของการเดินทาง ไม่ต้องพูดถึง ถ้าเป็นช่วงหยุดยาวของชาวไทย ที่นั่งของรถไฟสุดทันสมัยแห่งลาวนี้ อาจเหลือไม่ถึงเรา

เพื่อความชัวร์เราต้องจองตั๋วล่วงหน้า แต่รถไฟยังไม่ให้จองตั๋วผ่านระบบออนไลน์ แถมยังมีกฎอีกว่าให้จองตั๋วล่วงหน้าได้ไม่เกิน 3 วัน เราเลยต้องใช้บริการเอเย่นต์รับซื้อตั๋ว ซึ่งเป็นคนท้องถิ่นนี่แหละ ที่จะไปช่วยยืนต่อคิวซื้อตั๋วให้ คิดค่าบริการเพิ่มไปกับราคาหน้าตั๋ว แล้วเค้าจะเอาตั๋วมาส่งให้ที่โรงแรม หรือจะนัดรับที่สถานีรถไฟเลยก็ได้

เหมือนจะชิลล์ๆ รอรับตั๋วสบายๆ แต่! ป่าวเลย การซื้อตั๋วรถไฟที่นี่ เป็นอะไรที่ลุ้นระทึกมาก บอกกำหนดเวลาการเดินทางให้ซะดิบดี ตั๋วที่ได้มากลับเป็นอีกเวลาซะงั้น  เริ่มต้นเดินทางแผนก็ต้องเปลี่ยนไปแล้วหนึ่ง

จากแผนเที่ยว เวียงจันทร์ ช่วงเช้า ค่อยเดินทางไป หลวงพระบาง ในช่วงบ่าย ตั๋วที่ได้กลับเป็นช่วง 11 โมง กลายเป็นต้องรีบเก็บกระเป๋าออกจากโรงแรม บึ่งรถไปสถานีรถไฟแทน 

เอ้า!! เอาไงเอากัน รถไฟจากเวียงจันทร์ไปหลวงพระบาง ใช้เวลาแค่เกือบสองชั่วโมง ถ้าต้องนั่งรถแบบเดิมปาไป 7-8 ชั่วโมง งั้นรีบไปขึ้นรถไฟดีกว่า

ถึงสถานีรถไฟฟ้าลาว - จีน สถานีเวียงจันทร์ ตั๋วพร้อม พาสปอร์ตพร้อม เอาสัมภาระสแกนผ่านเครื่องเหมือนสนามบิน ใครพกของเหลวมาเกิน 100 มิล หรือมีสเปรย์แอลกอฮอล์มาด้วย เตรียมทิ้งได้เลย เค้าไม่ให้เอาขึ้นรถไฟ 

เวลาขึ้นรถไฟก็ควรไปก่อนที่รถไฟจะออกอย่างน้อย 1 ชั่วโมง เผื่อคิวยาวเหยียด ประตูรถไฟจะปิดก่อนเวลาเดินทาง 7 นาที 

เที่ยวนี้เราได้ตั๋วชั้นสอง ราคาหน้าตั๋ว 242,000 กีบ แม้เป็นชั้นธรรมดาแต่ที่นั่งภายในเหมือนที่นั่งบนเครื่องบิน เบาะผ้ากำมะหยี่ปรับได้ มีถาดวางอาหาร หน้าต่างกว้างโล่งๆ ชมวิวข้างทางไปได้ตลอดทาง ก็เพลินเพลิดไปอีกแบบ

ทริปนี้เราเน้นเดินทางด้วยรถไฟ ตามแผนในอีกสองวันจะนั่งจากหลวงพระบางกลับวังเวียง และจากวังเวียงค่อยไปเวียงจันทร์ 

นอกจากเที่ยวแล้ว ทริปนี้สิ่งที่เพิ่มเติมมาคือ ต้องคอยทั้งโทร ทั้งไลน์ตามเอเย่นต์ว่าได้ตั๋วรึยัง เพราะการได้ตั๋วเป็นอะไรที่ต้องลุ้นอยู่ทุกวัน 

รอแล้วรอเล่า เหมือนนอนรอสาว ในที่สุดตั๋วจากหลวงพระบางเข้าวังเวียง ก็มาฝากไว้ที่โรงแรมในคืนสุดท้ายก่อนออกจากหลวงพระบาง เฉียดฉิวเส้นยาแดงผ่าแปด แต่ที่เซอร์ไพร์สกว่านั้นคือ เราได้ตั๋วชั้น Business Class ชั้นสุดไฮโซของรถไฟนี้เลย

ชั้น Business Class  มีที่นั่งมีไม่ถึง 20 ที่ อารมณ์ประมาณชั้น First Class ของเครื่องบิน ที่นั่งปรับเอนนอนราบได้ 180 องศา ราคาหน้าตั๋วจากหลวงพระบางไปวังเวียงอยู่ที่ 350,000 กีบ ใช้เวลาเดินทางเพียง 1 ชั่วโมง 

นั่งชั้น Business Class เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก เผลอแปปเดียวก็ถึงวังเวียงแล้ว สงสัยเราคงมัวแต่เพลิดเพลินกับที่นั่ง ปรับทั้งนั่ง ทั้งเอนนอน นี่ยังไม่ได้ลองหลับเลยนะ ถ้าได้นั่งนานกว่านี้ คงได้ฝันกันบ้างเลยล่ะ

รถไฟความเร็วสูงของลาวถือว่าเป็นการเดินทางที่สะดวกที่สุด แต่ก็ต้องแลกมากับความสู้ชีวิตของการจองตั๋ว เพราะกว่าจะได้ตั๋วแต่ละรูท แต่ละเส้นทาง เล่นเอาเหนื่อย ใจหาย ใจคว่ำ ไปหลายที และเราก็เหลือรูทสุดท้าย วังเวียง-เวียงจันทร์ ที่ยังลุ้นอยู่

คราวนี้ใจมันตะหงิดๆ บอกไม่ถูก หรือไม่ได้มูมาก่อนเดินทาง เราใช้เวลาแค่ 1 วันที่วังเวียง ทั้งวันเราติดต่อตามตั๋ว โทรไป เธอก็ไม่รับสาย ไลน์ไป... เธอก็ไม่ตอบ คราวนี้ทำไงล่ะ กว่าจะติดต่อคนส่งตั๋วได้ดึกดื่นค่ำคืน หายเงียบไปทั้งวันกว่าจะรู้ผลว่า จองไม่ได้!! 

เอาแล้วไง มาบอกตอนสี่ทุ่มกว่าเนี่ย ทำเราวุ่นหารถตู้เหมาเข้าเวียงจันทร์พรุ่งนี้ ยังดีที่ได้น้องพนักงานโรงแรมช่วยจัดหารถตู้ให้ เท่าไหร่เท่ากัน ถ้าไม่ได้ คือพลาดไฟล์ทกลับเมืองไทยเลยนะ

และโชคก็เข้าข้าง เหมือนแต้มบุญยังทำงานอยู่บ้าง ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี รุ่งเช้าเราได้นั่งรถตู้ส่วนตั๊ว ส่วนตัว แบบเหมาเบ็ดเสร็จ 3,000 บาท ขึ้นทางพิเศษแล่นฉิวบนระยะทางเกือบ 130 กิโลเมตร เข้าเวียงจันทร์ในเวลาแค่สองชั่วโมง ยังพอมีเวลาซิตี้ทัวร์ ชมเมือง ก็ถือว่าได้ประสบการณ์สนุกแบบลุ้นระทึกไปอีกแบบ 

ทริปนี้เราได้เรียนรู้ว่า ความแน่นอน คือความไม่แน่นอน ปล่อยใจสบายๆ ชิลล์ๆ แก้ปัญหาหน้างานเอา แค่เตรียมแผนสองแผนสามไว้บ้าง เพราะบางปัจจัยเราก็ควบคุมไม่ได้ มาเที่ยวเอาสนุก เปิดโลกกว้าง มีประสบการณ์แบบลุ้นๆ มันก็ประทับใจดีนะ ยังไงเราก็ตกหลุมรักเธอนั่นแหละ... สปป.ลาว...